حرفهای دل پرستو

 

 

 

 

 

محرم ماه خون ماه شهادت از راه رسیده در کوچه پس کوچه ها

 صدای نغمه پرندگان حزن انگیز است چرا ما نرویم

وقت میهمانی گلهاست چرا ما نرویم

در چمن ول وله در راه است چرا ما نرویم

پشت این راه پر از پیچ و خم چشمه ای جوشان است چرا ما نرویم

دعوت از جانب مولاست چرا ما نرویم

 

 یا ابوالفضل

 

 

 

 

ماه محرم آغاز شده خیابانها گرچه از برف زمستانی پوشیده شده دل عشاق از غم مولا سیاه پوش شده .گرچه زمستان است و هوا سرد شده اما دلهای عاشق از یاد مولا گرم شده. همه جا خیمه ها بر پا شده ، نذر و نیازها آغاز شده ، این بنده رو سیاه گنهکار منتظر بخشش مولا شده، پرستوی خسته سالهاست منتظر نیم نگاهی از جانب مولا شده

 

                   

 

 

گل نشکفته پرپر

گلی روئیده در , این دشت سوزان به این گل کم بتاب خورشید تابان   بر این گل از دو چشمان تر من گل اشک است که می روید بدامن   ز اشک دیده آبش می دهم من پناه از آفتابش می دهم من   چرا خیره شده بر آسمان گل نمی خندد بروی باغبان گل   به گلزارم بجز این گل نمانده بسویش مرگ پیک خویش رانده   وزیده سوی او طوفان ماتم بناله از غمش ذرات عالم   ز مادر صد تمنا شیر دارد کجا این گل تحمل تیر دارد   امان از این خزان و باد صرصر دریغ از این گل نشکفته پرپر   به آغوشم علی بی تاب آب است به دور از این چشم این ششماهه خواب است   سخن از آب با این گل مگویید گلابی دیگر از این گل مجویید

         

 

 

 

 

نوشته شده توسط ناناز در سه شنبه بیست و پنجم دی 1386 ساعت 10:7 موضوع | لینک ثابت